Χωρίς Τίτλο...

Ω! Άνθρωπε του βούρκου και των σπηλαίων.
Αγέρωχη, μοναχική ψυχή.
Δεν ελπίζεις, δεν περιμένεις, απλά ζεις!
Ζεις την κάθε στιγμή μόνο από ένστικτο.
Ζεις τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο, τη βροχή.
Αγνοείς λέξεις της μελλοντικής εποχής σου.
Κοιτάς το κόκκινο του ορίζοντα.
Χαίρεσαι τη βροχή στο πρόσωπο, και το γυμνό κορμί σου.
Καταραμένη η ώρα που άρχισες να κοιτάς ψηλά. Γιατί?
Αλαζόνα, μικρέ ανθρωπάκο. Ζήλεψες?
Τα άστρα δεν φτιάχτηκαν για σένα.
Ψήλωσες! Έφτιαξες Θεούς. Απόκτησες πίστη.
Ήθελες να αφοσιωθείς.
Γνώρισες το δάκρυ, γνώρισες τον πόνο, γνώρισες τον φθόνο.
Ω! Άνθρωπε, θαυμάζω την ασίγαστη φλόγα της απόκρυφης ψυχής σου.
Μεταμόρφωσες το βούρκο σε βάλτο και βουλιάζεις σιγά σιγά.
Φιλοσόφησες και έδωσες νόημα σε όλα.
Σε όλα εκτός από σένα, ξέχασες την ψυχή σου.
Φονιά! Βάρβαρε!
Μπορείς να με ακούσεις τώρα πια? Είμαι η ζωή σου!!!
Μια τριανταφυλλιά κατακόκκινη, που ποτίζονταν από τα δάκρυα χαράς της ψυχής σου.
Τί ψάχνεις? Τα δάκρυα?
Ψάξε πρώτα για την ψυχή σου. Την έχεις?
Ή την πούλησες σε κάποιο παζάρι, για να σκεπάσεις τη γύμνια σου?
Ω! Άνθρωπε, καταστροφέα, ποιητή και επιστήμονα…