Ροκ καταστάσεις

ΡΟΚ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

1971…

    Έχοντας φτιάξει το δικό μου «τουρλί»,έτρεχα μέσα στα στενά της γειτονιάς και ήμουν κυρίαρχος, και πολύ περήφανος για την δική μου ρόδα. Ήταν ένας τροχός από ένα καροτσάκι για μωρά, από αυτά που χρησιμοποιούν οι μαμάδες να μεταφέρουν τα μωρά τους. Εγώ μετέφερα τα όνειρά μου. Μου έκανε πολύ εντύπωση όταν έστριβα και πλάγιαζε ο τροχός…. πλάγιαζε τόσο και όμως δεν έπεφτε!!!... φοβερό!!! Στην ηλικία των 6, κανείς δεν ήξερε να μου μιλήσει για «κέντρο βάρους». Βλέπετε άλλη η παιδεία τότε….. Άλλα χρόνια…  Όμορφα !!!!

1975…

    Καθισμένος σ’ ένα πεζοδρόμιο, μαζί με άλλα πιτσιρίκια, ανταλλάσσοντας κάρτες και περιοδικά εποχής…
Θυμάμαι «Το δυναμικό αγόρι», «Μπλεκ» και «Ομπραξ», χάζευα τα μεγαλύτερα παιδιά στην απέναντι αλάνα, με τα ποδήλατα τους. Ω θεέ μου, πόσο πολύ ήθελα να ήμουν μαζί τους. Κουρσάροι πάνω σε δυο ρόδες, να αλωνίζουν…. ήταν ελεύθεροι… και ένιωθα εγκλωβισμένος.
    Τελικά, κατάφερα να μπλέξω με τους μεγάλους και που και που μου έδιναν μια βόλτα… Μια βόλτα, μια στροφή… ποτέ δεν μου αρκούσε, και όλο και ξεμάκραινα με αποτέλεσμα ατελείωτους καβγάδες…. Αλλά όλα άξιζαν τον κόπο. Είχα καταφέρει να νιώσω τον άνεμο, να μου χαϊδεύει το πρόσωπο... Τι χάδι κι αυτό!!
    Το βράδυ στο κρεβάτι μου, έφτιαχνα δρόμους καινούριες γειτονιές, και ήταν δικές μου… και τις αλώνιζα με το ποδήλατο σαν βασιλιάς που επιτηρεί την επικράτεια του…. Και κάθε πρωί επέστρεφα στην πραγματικότητα.
Στον πραγματικό μου κόσμο.

1977…

    Έπρεπε να φέρω ένα «αποδεικτικό» με άριστα, για να αποκτήσω και γω το δικό μου ποδήλατο. Καλοκαιράκι, ότι κι είχαν κλείσει τα σχολεία. Ένα ολοκαίνουριο Velamos με περίμενε κάθε πρωί στην αυλή του σπιτιού μου. Οι δικοί μου μετάνιωσαν αμέσως που μου το πήραν… χανόμουν ώρες, αλώνιζα τον κόσμο, τους δρόμους που είχα χαράξει στα όνειρά μου, τους έβλεπα τώρα μπροστά μου. Σηκωνόμουν πρωί-πρωί και γύριζα βράδυ. Τι καβγάδες ήταν εκείνοι, έτρωγα αρκετό ξύλο, αλλά μπροστά σ‘αυτό το χάδι του ανέμου, όλα αυτά δεν ήταν απολύτως τίποτα.
    Ο καιρός περνούσε….. όμορφα !!!
    Το Velamos το αντικατέστησε ένα κουρσάκι Peugeot με δέκα ταχύτητες, και ναι μεν αυξήθηκε η ταχύτητα, αλλά μεγάλωσαν και οι διαδρομές… Και που δεν πήγα… αλλά και πάλι στο τέλος της μέρας οι δρόμοι, μου έδειχναν μικροί… και ξανά καινούρια όνειρα...

1979…

    Και ναι, είναι γεγονός. Ήρθε στην παρέα ένα μεταχειρισμένο μοτοποδήλατο!!!!!! Κανείς δεν έμαθε ποτέ, αν ήταν αγορασμένο ή κλεμμένο… Το σίγουρο ήταν ότι τότε κόλλησα ένα μικρόβιο, που εξελίχθηκε σε ανίατη ασθένεια και κρατεί καλά μέχρι και σήμερα… Συνήθως οι αρρώστιες σε ρίχνουν, σε τσακίζουν… αυτή όμως η ασθένεια επιδρά ακριβώς αντίθετα… Σε κρατάει πάντα παιδί, η καρδιά σου σκιρτάει κάθε φορά που καβαλάς την μηχανή σου... είναι μέρος του εαυτού σου.
    Είναι… εσύ!!! Είναι τα όνειρα που έκανες παιδί. Ένας σύγχρονος Πήγασος!!!

2006… μΧ..

    Οι καιροί έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά. Βασικά έχουν αλλάξει οι κοινωνίες, ο τρόπος σκέψης έχουν αλλάξει όλα, τα πάντα!!! Η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν κάνει τρομερά άλματα. Πριν τριάντα χρόνια όλα αυτά, θα έμοιαζαν με… μαύρη μαγεία!!!
    Ο λόγος που κάθομαι και γράφω όλα αυτά, για να τα διαβάσουν μερικοί φίλοι στο διαδίκτυο (πουτάνα τεχνολογία!), είναι ένα πρόσφατο άρθρο που διάβασα με τίτλο «τι είναι ροκ»…
    Τι είναι ροκ? Εκατοντάδες ερμηνείες θα βρείτε σε κάθε γωνιά του δρόμου. Μια που μου άρεσε πολύ… «πέτρα που κυλά, δε χορταριάζει…» ναι, αυτό είναι μια πολύ καλή ερμηνεία του τι σημαίνει ροκ!!! Αλλά πάλι, δεν είναι δίκαιη πιστεύω… και οι πέτρες έχουν αδυναμίες και κάποτε θα χορταριάσουν... σαν τους ανθρώπους.
    Ροκ, πιστεύω ότι είναι το κάθε τι, που κάνει την ψυχή μας και την καρδιά μας να πεταρίσει… να γελάσει ή να πονέσει. Κάθε τι που μας κρατάει ζωντανούς… ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ, μια χαρά ή ένας πόνος…
Ναι όλα είναι ροκ!!!!! Ροκ είναι να νιώθεις… όσα πιο πολλά μπορείς να νιώθεις τόσο πιο πολύ ροκ είσαι…
Αύριο μπορεί να έχω άλλη γνώμη… κι αυτό ροκ δεν είναι ?

     Σήμερα, στα 40 μου, αναπολώ όλα αυτά… και πιστέψτε με νιώθω ροκ... γιατί η καρδιά μου σκιρτάει ακόμη…
Το χάδι του ανέμου, παρέμεινε το ίδιο όμορφο όπως τότε… Τίποτα δεν το έχει αλλάξει. Τα όνειρα παρέμειναν τα ίδια… Ανοίγω ακόμη δρόμους... Ότι κι αν έχει τύχει στη ζωή μου, δεν κατάφερε τίποτα να το αλλάξει.
Ονειρεύομαι ακόμη… ναι, αυτό είναι ροκ!!!! Μπορώ ακόμη να νιώθω ερωτευμένος… αυτό κι αν είναι ροκ!!!!

     Τα παιδικά μας όνειρα, καλοί μου φίλοι, είναι ό,τι πιο πολύ σε ροκ κατάσταση υπάρχει… Μην τα αφήσετε, μην τα ξεχάσετε… Είναι καταδικά σας. Είναι δημιούργημα της ψυχής σας, τότε που ήταν εντελώς αγνή… Είναι ό,τι έχετε, είναι η προίκα σας... Όχι αυτή που σας έδωσαν, αυτή που εσείς φτιάξατε. Μοιραστείτε τα με τους γύρω σας, δεν έχει σημασία αν δεν τα νιώσουν όπως εσείς….
Κάθε μπαλκόνι έχει κι άλλη θέα…!!!  Αυτό πιστεύω, με την ταπεινή μου σκέψη, ότι είναι….ροκ. Και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

     Η ζωή του καθένα από μας δεν έχει σημασία το πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν ή είναι…. Σημασία έχει αυτό να το νιώσουμε και να το εκτιμήσουμε. Με μια ανάσα ήρθαμε… Με μια ανάσα θα φύγουμε... Τόσο άπλα. Το παν είναι να νιώσουμε... ότι μπορούμε... τα πάντα !!!!!
Και σεις, καλοί μου φίλοι μοτοσυκλετιστές, έχετε την τύχη να νιώθετε αυτό «το χάδι του ανέμου»…

Αυτό κι αν είναι…ροκ κατάσταση!!!!