Μια φορά και έναν καιρό...
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...
Ο τροχός, πριν από χιλιάδες χρόνια, δημιουργήθηκε για μεταφορά υλικών. Και όπως ήταν φυσικό και για μεταφορά ανθρώπων…..με τα χρόνια ο τροχός έγινε τρόπος ζωής….. Πάρε τη ρόδα σου και δίνε του…είπε ο ποιητής !!! Κανείς δεν είχε φανταστεί τότε ότι ο τροχός θα μπορούσε να μεταφέρει, εικόνες, συναισθήματα, εμπειρίες…!!!!
Τα χρόνια πέρασαν. Ο πλανήτης Γη, γέμισε δρόμους και μονοπάτια…..και ρόδες πολλές που μάλλον έχουν περάσει και αυτόν ακόμη τον πληθυσμό της Γης. Σοκαρισμένος ο φιλεύσπλαχνος που τα πάντα με σοφία εποίησε και έχοντας νιώσει σουβλιές στο κρανίο του (κοινώς, τα είχε πάρει), φώτισε κάποιους ανθρώπους (ευλογημένοι να ’ναι) και δημιούργησαν τα λάστιχα (κάτι σαν προφυλακτικά, για να σταματήσουν την εξάπλωση των τροχών…χα χα χα!!)… Οι ρόδες εξαπλώθηκαν με ραγδαίους ρυθμούς… Δημιούργησαν δική τους πίστη και έθιμα και οπαδούς χιλιάδες. Κατέκτησαν τον κόσμο όλο, και πάνε παραπέρα…. Καινούρια θρησκεία… Μ Ο Τ Ο Σ Υ Κ Λ Ε Τ Ι Σ Μ Ο Σ….. Αν δεν κάνω λάθος κάπως έτσι πρέπει να λέγεται.
Αυτή λοιπόν η θρησκεία απέκτησε πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς… Όπως επίσης και χιλιάδες αμέτρητες αιρέσεις… (καλό, ε?). Μια λοιπόν από αυτές τις αιρέσεις είναι το Motoriders Club. Ο αρχιερέας ή ο επίσκοπος ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, εμείς απλά με μοντέρνους όρους πλέον τον ονομάζουμε…… PR (PUBLIC RELATIONS!!!) αυτό το άτομο λοιπόν, ένας τύπος με μακρύ μαλλί, αθώο χαμόγελο (που ποτέ δεν πρέπει να σε ξεγελάει), με μια μακριά μπαστούνα και ένα ράσο (Dainese, αν δεν κάνω λάθος), ανέβηκε κάποια στιγμή σε ένα από αυτά τα διαβολικά μέσα μεταφοράς, και πέταξε την μπαστούνα πέρα μακριά. Τώρα την μπαστούνα την αντικατέστησε με το γκριπ του γκαζιού…το αθώο χαμόγελο έγινε ακόμη πιο αθώο (μην σας παρασύρει)…..αυτός λοιπόν ο τύπος ο έξυπνος, o πρόστυχος, ο γοητευτικός, βρήκε και αποστόλους για να συνεχίσει το θεοσεβούμενο έργο του (ο αθεόφοβος!). Μαζί λοιπόν με τον απόστολο Σάκη και τον απόστολο Πάνο, έφτιαξε τη νέα αίρεση ανάμεσα στις τόσες….Το Motoriders Club….!!!
Η νέα αυτή αίρεση λοιπόν απέκτησε φίλους, οπαδούς και όπως ήταν και φυσικό απέκτησε και μέλη. Από διάφορα κοινωνικά στρώματα όπως ολυμπιακοί, βάζελοι και χανουμάκια (δεν είμαι ρατσιστής, απλά σαν μια μικρή αναφορά για το πόσο μεγάλες είναι οι αγκάλες της αίρεσης,
χα χα χα!). Μια και ο φόβος ήταν μεγάλος και οι συναντήσεις γίνονταν με μεγάλη μυστικότητα σε κατακόμβες, στοές και άλλες συναγωγές (βλέπε… διαδίκτυο), ο μεγάλος αρχιερέας.. αυτός ο PR λοιπόν, αποφάσισε να μας μαζέψει όλους μαζί, και έτσι έγινε η πρώτη Πανελλήνια Συγκέντρωση-Συνάντηση των μελών-φίλων αυτής της αίρεσης…..
Τόπος συνάντησης η ελαιοπαραγωγική Καλαμάτα και σημείο συνάντησης το όρος των ελαιών.. (βρίσκετε καμία ομοιότητα?) Αν ναι, είναι απλή σύμπτωση…και πέρα από εκεί όλα είναι κακοήθειες και ψεύδη. Λοιπόν, στο όρος των ελαιών, που πρέπει να αναφέρουμε ότι πρόκειται για μια καταπληκτική τοποθεσία, άρχισαν να καταφθάνουν από κάθε μεριά του τόπου, ευσεβείς προσκυνητές πάνω στα άλογα τους. Ο τόπος άρχισε να παίρνει ζωή, και ο ήσυχος και ο ευλογημένος αυτός τόπος γέμισε χαρούμενες φωνούλες και τσιρίδες……
Το λάβαρο ανεμίζοντας μας υπενθύμιζε τον λόγο της συνάντησης και μια ψησταριά κάπου εκεί στο βάθος μας προετοίμαζε για μεγάλο φαγοπότι. Το οικόπεδο μεγάλο με καλό χώμα και πρώτος εγώ αποφάσισα με το που πάτησα το πόδι μου (τη ρόδα μου) να αγοράσω ένα κομμάτι….. Δεν είχαν καταφτάσει όλοι οι προσκυνητές και έτσι είχαμε άφθονο χρόνο να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για την όλη φάση.
Ο PR… ο Μανόλης (και αυτό σύμπτωση? ...βλέπε Ιησούς) σαν καλός οικοδεσπότης μοίρασε τα άλογα στις ταΐστρες, κι εμάς στις τάβλες την κεφαλήν κλείνειν. Η κουζίνα μεγάλη, με τα αγαθά να ξεχειλίζουν από παντού…. και οι στάμνες άδειες από καλό κρασί... χα χα! Ευτυχώς ο πιστός Γιώργος…… φρόντισε γι αυτό, και έγινε το θαύμα… και το κρασί έρεε άφθονο…
Ο πιστός Χρήστος και ο πιστός Τάκης ήταν ήδη εκεί. Όμορφο πράγμα μετά από καιρό να ξαναβλέπεις φίλους. Όπως έπεφτε το σκοτάδι έτσι άρχισαν να καταφθάνουν και άλλοι πιστοί καβάλα στα άλογα τους. Ο Νίκος, ο Βαγγέλης, ο Γιάννης και ο Παναγιώτης… και αργότερα με το που καθάρισε ο ουρανός και φάνηκαν τα αστέρια.. λαμπρό αστέρι έδειξε το δρόμο και στους υπόλοιπους….. Ο Πάνος, η Μόνικα, η Πλουμιστή, ο απόστολος Σάκης και η Μαρία κατέφθασαν και αυτοί, τουρτουρίζοντας αλλά όχι μαρτυρώντας το.. και έτσι η παρέα τέλεσε επί πλήρη απαρτία…..
Ο PR, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας μια και το όνειρο έγινε επιτέλους πραγματικότητα, να μας έχει όλους για πρώτη φορά μαζεμένους, έσφαξε το χοίρο το σιτευτό, έκοψε με το τρομερό τσεκούρι του αιωνόβια δένδρα, και οι γυναίκες της συναγωγής φρόντισαν για τις πρασινάδες. Αξιομνημόνευτες ήταν οι προσπάθειες του PR και του πιστού Τάκη, για το ψήσιμο του σιτευτού που όπως αναφέραμε δεν ήταν μόσχος… αλλά χοίρος. Μετά από επίπονες προσπάθειες και μια και είχε αλλάξει η μέρα, λίγο πριν αρχίσει να χαράζει…… Ω! Θαύμα μεγάλο!!!!!! Οι προσευχές όλων εισακούστηκαν και επιτέλους καθίσαμε στη μεγάλη τάβλα για το μεγάλο φαγοπότι….!!!!!!
Και όπως καλά θα καταλάβατε εγώ είμαι ο… πιστός Ιούδας, που αναφέρω αυτά τα πράγματα και αποκαλύπτω την πάσα αλήθεια…….προς τιμήν μου φυσικά, και χωρίς την συμβολή των τριάκοντα αργυρίων….. Δεν θα μιλήσω για το αν εστέφθη με επιτυχία η πρώτη αυτή συνάντηση, αυτό είναι στην κρίση του καθένα. Αυτό που εγώ θα αναφέρω είναι ότι εύχομαι ολόψυχα να μην περιμένουμε μια φορά το χρόνο να βρισκόμαστε….αλλά όσο γίνεται πιο συχνά. Βλέπετε δεν ήταν μια συνάντηση που μίλησαν τα γκάζια, τα καμένα λάστιχα και οι γρήγορες στροφές ή το ποιος πάει πιο γρήγορα και πού……. Ήταν μια συνάντηση ανθρώπων (πιστών) με αγάπη και σεβασμό, με άφθονο χιούμορ και αλκοόλ. Μόνο χαμογελαστά πρόσωπα τριγύρω, χωρίς ανταγωνιστικούς εγωισμούς, χωρίς παλιούς και νέους, χωρίς γρήγορους και αργούς οδηγούς…. και όλα αυτά με κοινό παράγοντα και παρονομαστή, το λόγο που ήρθαν από κάθε γωνιά αυτού του ευλογημένου τόπου. Την αγάπη για τη μοτοσικλέτα και γι αυτά που μας προσφέρει….....
Φίλε Μανόλη, να είσαι πάντα καλά, να μας ενώνεις και να βρισκόμαστε………
Με φιλικούς χαιρετισμούς, και σταυρωτούς ασπασμούς σε όλους τους πιστούς και φίλους….
Ο πιστός….. «Ιούδας».
